Do przygotowania takich naturalnych preparatów zbiera się młode rośliny, przed zawiązaniem nasion, z dala od ruchliwych dróg.

Najczęściej w ogrodzie przygotowujemy gnojówkę z chwastów. Na 100 litrów wody potrzebujemy 10 kg świeżych chwastów lub 1-2 kg suszonych. Zebrane zielone, niekwitnące rośliny (najczęściej pokrzywy) układamy luźno w beczce drewnianej, plastikowej lub wiaderku i zalewamy wodą (najlepiej deszczówką). Całość przykrywamy przepuszczającą powietrze nakrywką, może to być gęsta siatka, stara firana lub np. plecionka ze słomy.

Raz dziennie mieszamy dokładnie zawartość beczki. Zachodzącą fermentację rozpoznamy po ostrym zapachu i tworzącej się pianie. Dla złagodzenia zapachu można dodać kwitnących roślin kozłka lekarskiego lub mielonego wapna, można też posypywać co dwa dni na wierzch cienką warstwę mączki z tłuczonego kamienia. W ten sposób wzbogacimy dodatkowo nawóz substancjami odżywczymi, takimi jak wapń i potas.

Kiedy gnojówka przestaje się pienić, co następuje w zależności od zastosowanych roślin po ok. 2 – 6 tygodniach, jest gotowa do użycia. Należy ją stosować przecedzoną i rozcieńczoną wodą w stosunku 1:10, najlepiej przy pochmurnej pogodzie, po południu lub wieczorem. Tak przygotowana gnojówka przyspiesza wzrost roślin (zawiera bardzo potrzebny roślinom azot), oraz chroni przed wieloma chorobami. Można ją stosować pod rośliny o wysokich wymaganiach pokarmowych, jak pomidory, ogórki, selery, dynie, cukinie, pory i róże, ale też pod rośliny o umiarkowanych wymaganiach, jak szpinak, sałata, kalarepa, czy cebula. Podlewamy co tydzień od lipca – jest to najlepsza pora do nawożenia roślin w ogrodzie zarówno ozdobnych jak i użytkowych. Taką gnojówką możemy również nawozić zioła, które często ścinamy. Wtedy jednak musimy gnojówkę rozcieńczyć w proporcji 1:20. Nierozcieńczoną gnojówką możemy polać kompost, aby nasycić azotem pracujące w nim mikroorganizmy.

Z chwastów możemy także przygotować wyciąg. Na 10 litrów wody dodajemy 1 kg świeżych roślin lub 200 g suszonych i moczymy je przez 24 godziny, następnie gotujemy na wolnym ogniu w zakrytym naczyniu przez 20 minut, zostawiamy do wystygnięcia i stosujemy na ogół nie rozcieńczony pod rośliny.

Najbardziej znanym wyciągiem, jest wyciąg z pokrzywy przeciw mszycom. To nie dziwi, gdyż mszyce nawiedzają większość roślin ogrodowych każdego roku. Zatem wyciąg z pokrzywy okaże się bardzo przydatny w każdym ogrodzie. Aby go przygotować, pokrzywy namaczamy w wodzie, kilka razy mieszamy i zostawiamy na 12 – 20 godzin. Na koniec odcedzamy i bez rozcieńczania pryskamy zaatakowane rośliny.

Bardzo cenny jest także wyciąg ze skrzypu. Przygotowujemy go z 300 g świeżego lub 100 g suszonego skrzypu na 3 litry wody. Zalany w dużym garnku skrzyp pozostawiamy na 12 do 24 godzin, kilkakrotnie mieszając, po tym czasie zaczyn gotujemy ok. 1 minuty. Po ostudzeniu odcedzamy i rozcieńczamy w proporcji 1:5. Takim wyciągiem wielokrotnie pryskamy zagrożone rośliny np. róże, winorośl, pomidory, ogórki czy floksy. Wzmacnia on rośliny porażone przez choroby: plamistość, rdzę, kędzierzawość, mączniaki, a także atakowane przez roztocza. Stosujemy latem w dni słoneczne.

Z paproci narecznicy możemy przygotować wyciąg przeciwko uciążliwym tarcznikom, wełnowcom i pluskwiakom oraz dla uzupełnienia potasu w glebie. W tym celu 1,5 kg drobno pociętej paproci zalewamy 3 litrami wody, mieszamy i odstawiamy na 24 godziny, po czym na wolnym ogniu gotujemy ok. 20 minut. Stosujemy 10-krotnie rozcieńczony.

Do ochrony roślin przed szkodnikami i chorobami, możemy przygotować także napary. Wystarczy rozdrobnione rośliny zalać gorącą wodą i często mieszać. Napar z bylicy piołunu lub wrotycza pospolitego w formie skoncentrowanej możemy stosować do usuwania mrówek z rabat. W tym celu 300 g świeżego ziela zalewamy ok. 3 litrami wody i zagotowujemy w dużym garnku. Studzimy, odcedzamy i podlewamy gniazda i ścieżki mrówek. Rozcieńczony w 10 litrach wody napar można stosować przeciwko szkodnikom korzeniowym, podlewając nim rośliny. Czterokrotnie rozcieńczony napar stosujemy do oprysku przeciwko rdzy wejmutkowo-porzeczkowej. Dwukrotnie rozcieńczony napar z wrotycza pospolitego stosujemy do zwalczania szkodników, jak kistnik malinowiec, kwieciak malinowiec, roztocz malinowy, mszyce, oraz w zwalczaniu chorób roślin: mączniaków i rdzy.

Przeciw infekcjom grzybów i szkodnikom możemy przygotować wzmacniający napar z czosnku. W tym celu 70 g drobno posiekanych ząbków czosnku zalewamy litrem wrzącej wody i pozostawiamy na 5 godzin. Stosujemy nierozcieńczony do pryskania i podlewania roślin. Do zaprawiania nasion i wzmacniania roślin możemy używać naparu z rumianku, stosujemy dwie łyżeczki rumianku na jedną filiżankę wrzątku.

Ogrodnik prowadzący ogród w sposób ekologiczny ma świadomość, że środki pochodzenia naturalnego nie dają stuprocentowych rezultatów. Odpowiednio często stosowane gnojówki, wyciągi i napary jednak znacząco poprawiają kondycję roślin i sprawiają, że stają się one bardziej odporne na atakujące je choroby i szkodniki, warto więc poświecić czas na ich przygotowanie i stosowanie.

Przeczytaj także na stronie poradnika ogrodniczego:

• Preparaty roślinne przygotowywane samodzielnie
• Ochrona roślin bez chemii
• Biodynamika w ogrodzie

Ślimaki rozpoczynają żerowanie późnym wieczorem i są aktywne aż do godzin porannych, ale podczas deszczowej pogody mogą także pojawiać się na roślinach w ciągu dnia.

Długo utrzymujące się opady atmosferyczne w ciągu letnich miesięcy mogą być czynnikiem powodującym znaczny wzrost liczebności tych szkodników w ogrodach, natomiast srogie mrozy występujące w czasie, kiedy na glebie nie zalega pokrywa śniegu, znacznie zmniejszają ich liczebność w kolejnym sezonie.

By nie dopuścić do pojawienia się ich na działce warto już wiosną rozpocząć działania profilaktyczne. Ważną rolę w przeciwdziałaniu rozprzestrzenianiu się ślimaków ma częste koszenie trawy porastającej rowy oraz skraje ogrodu, usuwanie wszelkiego rodzaju resztek roślinnych oraz elementów, pod którymi mięczaki mogłyby znaleźć schronienie podczas dnia. Warto także, przed posadzeniem nowych nabytków roślinnych, obejrzeć je dokładnie po wyjęciu z doniczek, czy nie ma w podłożu dorosłych ślimaków lub ich jasnych, okrągłych jaj.

Zabiegi profilaktyczne mające za zadanie zniechęcenie mięczaków do odwiedzania rabat kwiatowych oraz zagonów, gdzie rosną warzywa, to także częste usuwanie chwastów, regularne wzruszanie powierzchniowej warstwy gleby oraz poranne podlewanie upraw, by nadmiar wilgoci wyparował z gleby przed nadejściem nocy.

Dobre efekty można uzyskać rozsypując wokół szczególnie chętnie odwiedzanych przez ślimaki roślin zapory z ostrego igliwia, popiołu drzewnego, oraz pogniecionych skorupek kurzych jaj, które przynajmniej częściowo powinny ograniczyć wędrówki ślimaków między zagonami.

Warto także zatroszczyć się o naturalnych sprzymierzeńców w walce z tymi szkodnikami. Wiele gatunków owadów pasożytniczych oraz drapieżne chrząszcze są naturalnymi regulatorami liczebności ślimaków w środowisku naturalnym. Również żaby, małe ssaki, jeże oraz ptaki są ważnymi wrogami naturalnymi znacznie zmniejszającymi populację mięczaków na działkach oraz w ogrodach.

Zapewniając organizmom pożytecznym schronienie oraz miejsce do rozmnażania się wśród roślin, w stertach chrustu lub gęstych żywopłotach, można spodziewać się obfitych plonów oraz pięknych roślin ozdobnych, bez obawy o uszkodzenia spowodowane żerowaniem ślimaków.

Jeśli jednak wszystkie zabiegi profilaktyczne nie przyniosą zamierzonego efektu, trzeba koniecznie rozpocząć aktywną walkę ze ślimakami, by ochronić rośliny ozdobne i uprawne przed tymi stale głodnymi szkodnikami.

Całkiem skuteczne okazuje się odławianie ślimaków do regularnie przeglądanych pułapek, zawierających jako przynętę rzeczy szczególnie lubiane przez te szkodniki. Najprostsza pułapka chwytna to kawałek deski lub fragment dachówki ułożony w osłoniętym zakątku na wilgotnej glebie, oparty z jednej stronie na niewielkim kamieniu, tak by była pod nim kilkucentymetrowa wolna przestrzeń, którą należy zapełnić obierkami z marchwi, jabłek, liśćmi sałaty lub kapusty. Jako wabik może również służyć wydrążona skórka pomarańczy, otręby zbożowe lub kilka łyżek piwa rozlanych na niewielkim talerzyku lub zakrętce od słoika. Tak przygotowane pułapki należy rozmieścić co kilka metrów i codziennie rano przeglądać, wybierając z nich ślimaki.

Do walki z tymi szkodnikami można także wykorzystać dostępne w handlu preparaty chemiczne, zawierające w swoim składzie metaldehyd oraz metiokarb, substancje działające trująco na ślimaki po spożyciu oraz bezpośrednim kontakcie z ich skórą. Rozsypuje się je zwykle w pobliżu najchętniej odwiedzanych przez mięczaki roślin lub wzdłuż międzyrzędzi, dbając o to, by nie zmoczyć trucizny podczas podlewania roślin.

Do walki chemicznej ze ślimakami można także z dużym powodzeniem wykorzystać wapno nawozowe w formie tlenkowej (tzw. wapno niegaszone), które rozsypuje się na suchą glebę wieczorem podczas suchej pogody, unikając kontaktu środka z roślinami.

Stosowanie chemicznych metod zwalczania ślimaków w czasie opadów deszczu nie przyniesie zadowalających efektów ze względu na rozpuszczanie i wpłukiwanie w glebę rozsypanych po podłożu preparatów. W ten sposób jedynie zanieczyszczamy otaczające nas środowisko. Pamiętajmy też aby metody chemiczne stosować dopiero w ostateczności, gdy metody naturalne i pułapki naprawdę zawiodą. W ogrodach działkowych i przydomowych zazwyczaj wystarcza stosowanie w/w metod zapobiegawczych oraz pułapek do odławiania ślimaków.

Przeczytaj także w naszym poradniku:

• Zwalczanie ślimaków

Zbiornik wodny, tak jak pozostałe elementy dekoracyjne w ogrodzie, powinien dobrze się komponować zarówno z nasadzeniami roślinnymi, jak i tworzyć spójną całość z istniejącą już na terenie posesji małą architekturą.

Nie najlepszy może okazać się pomysł stworzenia ogrodu wodnego pod wysokimi drzewami, gdzie będzie docierać niewiele światła słonecznego, oraz w przy granicy działki, gdzie panuje duże natężenie ruchu komunikacyjnego, ponieważ organizmy wodne są dość wrażliwe na wibracje powstające podczas przejeżdżania ciężkich pojazdów.

Optymalne warunki do lokalizacji oczka wodnego panują w osłoniętej części ogrodu, gdzie dociera dużo słońca i nie rosną w pobliżu ekspansywne gatunki roślin, które rozłogami lub solidnymi korzeniami mogły by uszkadzać ściany zbiornika wodnego.

Równie istotny jest wybór materiału do budowy oczka. W sklepach ogrodniczych często są dostępne standardowe formy z tworzywa sztucznego, które po wkopaniu w podłoże utworzą gotowy zbiornik. Najlepiej wybierać formy o ciemnej barwie unikając jasnozielonych oraz niebieskich, ponieważ jaskrawe kolory są doskonale widoczne po napełnieniu zbiornika wodą, znacznie zmniejszając dekoracyjność całego oczka. Najlepiej wybierać także formy, które mają już fabrycznie wytłoczone półki, na których będzie można umieścić doniczki z gatunkami roślin różniącymi się wymaganiami względem poziomu wody. Jeśli oczko ma mieć niestandardowe rozmiary lub będzie bardzo duże, wtedy warto wybrać specjalną folię, która ze względu na swoją trwałość będzie mogła być długo eksploatowana zanim ulegnie uszkodzeniu.

Poniżej przedstawiono poszczególne kroki podczas zabudowy gotowej formy z tworzywa sztucznego oraz tworzenia sadzawki z folii.

Zabudowa gotowej formy z tworzywa
Po wytyczeniu obszaru, na którym ma powstać oczko, warto zaznaczyć obrys jego brzegów dającym łatwo się wyginać wężem ogrodowym. Po wyznaczeniu zarysów zbiornika należy rozpocząć prace ziemne, starając się zwiększyć wielkość wykopu pod gotową formę z tworzywa o około 10 cm od spodu oraz po bokach. Po uzyskaniu odpowiednich rozmiarów należy usypać z przesianego piasku warstwę grubości około 10 cm, na którą następnie można ustawić gotową formę. Po zagłębieniu niecki w podłożu i wypełnieniu jej maksymalnie do połowy objętości wodą, trzeba koniecznie wypoziomować brzegi używając do tego dostatecznie długiej poziomnicy. Po wyrównaniu brzegów można stopniowo dolewać wody do niecki jednocześnie zwilżając warstwę piaszczystej podsypki, by ją odpowiednio zagęścić. Po wypełnieniu formy wodą pozostają już tylko zabiegi kosmetyczne w postaci zamaskowania brzegów oczka oraz dosadzeniu roślin zgodnie z ich wymaganiami.

Budowa oczka wodnego z folii
Po wytyczeniu zarysów zbiornika oraz wykopaniu odpowiedniej głębokości niecki z półkami do sadzenia roślin wodnych, umieszczonych na kilku głębokościach, należy bardzo dokładnie przeczesać dno oraz boki wykopu w poszukiwaniu odłamków skał, fragmentów korzeniu, gruzu lub innych elementów, które mogły by później spowodować uszkodzenie brzegów sadzawki. Kolejnym krokiem jest rozsypanie warstwy wilgotnego piasku o grubości 5-10 cm i rozłożenie na niej grubej włókniny, która dodatkowo będzie chronić cienką warstwę foli przed uszkodzeniami. Na tak przygotowany grunt można rozłożyć płachtę foli. Następnie folię trzeba dokładnie dopasować do nierówności brzegów oraz dna sadzawki. W czasie dopasowywania foli należy jednocześnie zatroszczyć się o rozprostowanie wszelkich fałd oraz zagnieceń, które mogą później znacząco obniżać jej wytrzymałość. Do tak przygotowanej niecki można w końcowym etapie powoli wlewać wodę, cały czas dbając by wszelkie nierówności oraz załamania folii były na bieżąco usuwane. Szczelny zbiornik po napełnieniu powinien pozostać niezagospodarowany przez kilka dni, ponieważ w tym czasie warstwa piasku zostaje dociążona i zagęszczona pod naporem wody co skutkuje drobnymi zmianami w obrębie linii brzegowej oczka. Dopiero po tym czasie można przystąpić do ostatecznej fazy czyli sadzenia roślin wodnych oraz gatunków mających zdobić brzegi sadzawki.

Przeczytaj także w poradniku ogrodniczym:

• Budowa oczka wodnego – gotowe formy, laminaty, glina i beton
• Budowa oczka wodnego z folii

O ochronie roślin przed przymrozkami warto pomyśleć już na etapie zakładania ogrodu. Jeden z podstawowych zabiegów to osłanianie części ogrodów, w których rosną wrażliwe gatunki, parkanami lub otuliną z roślin zimozielonych. Ta podstawowa zasada ma szczególnie duże znaczenie w ogrodach położonych na zboczach, gdzie zimne powietrze pędzi w dół ochładzając duże partie terenu. Rośliny wystawione na działanie podmuchów mroźnego wiatru często zostają nieodwracalnie uszkodzone co z pewnością negatywnie odbije się na ich kondycji w nadchodzącym sezonie. Budując parkan lub sadząc żywopłot warto zatroszczyć się o to by chłodne powietrze zostało przekierowane poza obszar ogrodu.

Jeśli nie mamy możliwości zapobiegania występowaniu przymrozków na terenie działki to można także zastosować się do kilku podstawowych zasad uprawowych przedstawionych poniżej:

• Nie należy sadzić delikatnych, wcześnie zaczynających wegetację gatunków w zagłębieniach terenu, ponieważ tam będzie zawsze gromadzić się ochłodzone powietrze powodujące występowanie przymrozków.
• Bardzo wrażliwe rośliny warto uprawiać w osłoniętych partiach ogrodu a także sadzić je u podnóży murków oporowych i ścian budynków ponieważ kamienne powierzchnie mocno rozgrzane słońcem podczas dnia długo oddają ciepło zapobiegając znacznym spadkom temperatury podczas godzin nocnych.
• Warto zadbać o odpowiednią wilgotność podłoża ponieważ woda zawarta w glebie, ogrzewa się podczas dnia akumulując ciepło, które zostaje oddane stopniowo podczas chłodnych wiosennych nocy.
• Racjonalne nawożenie także ma duży wpływ na odporność roślin na przymrozki; nadmiar azotu połączony z niedoborem potasu znacznie wpływa na osłabienie ich kondycji sprzyjając tym samym podatności na uszkodzenia mrozowe.
• Szczególnie cenne egzemplarze warto zabezpieczyć dodatkowo osłoną przed nadejściem spodziewanych przymrozków; można w tym celu użyć podwójnie złożoną mleczną agrowłókninę, tekturę falistą, lub dekoracyjne szklane klosze coraz częściej dostępne w centrach ogrodniczych.

Jeśli mimo wszystko niektóre rośliny ulegną uszkodzeniom spowodowanym przez przymrozki, wtedy także można ograniczyć straty pod warunkiem, że będziemy działać natychmiastowo. Zmrożone fragmenty roślin wystawione na promienie słońca szybko ulegają zniszczeniu, dlatego bardzo istotne jest cieniowanie przymarzniętych roślin, aby przez kilka godzin ich tkanki mogły spokojnie rozmarzać. Przy braku dostatecznej ilości cieniówek można także uruchomić zraszacze, ponieważ rozmarzanie pod wpływem zimnej wody również spowoduje ograniczenie strat po przymrozku. Strumień wody nie powinien być w tym wypadku silny by nie połamać zesztywniałych pędów oraz liści.

Należy także zatroszczyć się w ciągu kilku miesięcy po wystąpieniu objawów przemrożenia roślin o ich dostateczną ochronę przeciwko chorobom grzybowym oraz szkodnikom, które mogą doprowadzić w skrajnych przypadkach nawet do zamierania i tak już znacznie osłabionych roślin. Ważne jest także regularne podlewanie oraz zbilansowane nawożenie, dzięki czemu rośliny w pełni sezonu powinny odzyskać dobrą formę.

Przeczytaj take w poradniku ogrodniczym:

• Ochrona roślin przed przymrozkami
• Wiosenne przymrozki w sadzie

Drewno na zewnątrz bez odpowiedniej ochrony dość szybko ulega zniszczeniu. Pamiętajmy, że wszystkie elementy: od podbitki dachowej przez elewację, po taras i okna, a także drewniane elementy architektury ogrodowej, powinny być zabezpieczone przed biokorozją oraz przed szkodliwym działaniem czynników atmosferycznych.

Na rynku występuje niewiele preparatów, które łączą w sobie wszystkie funkcje ochronne. Większość środków, takich jak lakiery, farby i oleje zabezpieczają drewno jedynie przed szarzeniem od słońca i wchłanianiem wilgoci. Dlatego w większości przypadków wymagane będzie zabezpieczenie 2-etapowe. Na pierwszym miejscu deska musi być zagruntowana, aby zapobiec przedwczesnemu rozkładowi drewna. Dopiero potem możemy ją dekorować – w zależności od powierzchni i pożądanego efektu – lakierem, lakierobejcą, olejem lub farbą.

1. Etap – W walce z biokorozją
Aby dobrze zabezpieczyć drewno należy stosować impregnaty techniczne. Zwróćmy uwagę na zakres oferowanej przez producenta ochrony – nie wszystkie bowiem preparaty zabezpieczają drewno jednocześnie przed pleśniami, grzybami i owadami, a tylko taki zakres da nam kompleksową i trwałą ochronę drewna.
Spotkać możemy preparaty na bazie wody lub benzyny. – Obydwa rodzaje tak samo skutecznie sprawdzą się na drewnianych elementach na zewnątrz – mówi Andrzej Wójcik, doradca techniczny firmy Altax. – Aby jednak impregnacja była skuteczna, należy wprowadzić odpowiednią ilość preparatu na 1m² – stosujmy się zawsze w tym przypadku do zaleceń producenta.

2. Etap – Dekoracja
Jeśli już zabezpieczyliśmy deski impregnatem technicznym, możemy przystąpić do ich dekoracji lakierem, lakierobejcą, lazurą, emalią lub olejem. Wybór właściwego produktu jest kluczowy, jeśli chcemy utrzymać zdrowy wygląd drewna przez wiele lat. – Produktów ochronno-dekoracyjnych do stosowania na zewnątrz jest bardzo wiele, ale ważne jest aby dobrać odpowiedni rodzaj produktu do powierzchni, jaką chcemy pomalować – zwraca uwagę Andrzej Wójcik. – W przypadku dużych elementów bardzo istotna będzie na przykład elastyczność preparatu a w przypadku powierzchni poziomych odporność na ścieranie i łatwość odnawiania powłoki.

Zalecamy ostrożność w stosowaniu na zewnątrz lakierów i lakierobejc bezbarwnych. W wersjach kolorystycznych to pigmenty zapewniają ochronę drewna przed szkodliwym działaniem promieni UV. Opcja ta w wersji bezbarwnej nie jest zapewniana przez wszystkich producentów, dlatego upewnijmy się jaki zakres ochrony zadeklarowany jest na opakowaniu.

Poniżej tabela, w której przedstawione są właściwości i zastosowania poszczególnych rodzajów preparatów do konserwacji drewna. Jest to mini-przewodnik, który pozwoli zorientować się, który preparat do czego służy. Aby zobaczyć tabelę w pełnym rozmiarze, proszę nacisnąć miniaturkę poniżej.

Przeczytaj również na stronie poradnika ogrodniczego:

• Drewniane meble ogrodowe
• Impregnaty do drewna
• Konserwacja i zabezpieczenie drewna

Nasze miejsce do wypoczynku możemy zaaranżować w różny sposób, w zależności od jego przeznaczenia, dostępnej powierzchni oraz możliwości finansowych. Aby na chwilę usiąść i odpocząć wystarczy ławka ogrodowa albo komplet leżaków. Jeżeli chcemy w tym miejscu także spożywać posiłki, niezbędny będzie stół i kilka krzeseł. Ogrodową ławeczkę możemy postawić po prostu na trawniku lub na nawierzchni żwirowej. Stół i krzesła wymagają już nawierzchni utwardzonej i równej, np. wyłożonej deskami tarasowymi, płytami z kamienia czy klinkierem.

Wybór mebli ogrodowych jest bardzo duży. Szukając czegoś dla siebie powinniśmy wziąć pod uwagę zarówno względy funkcjonalne jak i estetyczne. I tak np. zastanówmy się czy meble ogrodowe będą chowane na noc, gdyż wówczas warto szukać czegoś lekkiego, co łatwo będzie złożyć i przenieść. Jeżeli meble będą pozostawiane na dworze na cały sezon, muszą być wykonane z materiałów trwałych i odpornych na warunki atmosferyczne. Pamiętajmy też, że do ogrodowej zieleni najlepiej będą pasować meble wykonane z materiałów naturalnych, takich jak drewno, wiklina czy rattan.

Do większości ogrodów najlepiej pasują meble drewniane. Najbardziej trwałe są te wykonane z drewna egzotycznego. Warte je tak ustawić aby z kącika wypoczynkowego rozpościerał się ładny widok.

Stosunkowo niedrogie, lekkie, zazwyczaj składane, a zatem ze wszech stron praktyczne, są meble plastikowe. Ich pielęgnacja ogranicza się zazwyczaj do mycia wodą z dodatkiem niewielkiej ilości detergentu. Niestety nie należą do zbyt trwałych i szybko blakną pod wpływem słońca. Są zatem rozwiązaniem najtańszym i zazwyczaj chwilowym. Do ładnie urządzonego ogrodu warto wybrać coś bardziej trwałego, stylowego, pasującego do naturalnego charakteru założeń roślinnych.

Dlatego prym wśród mebli kupowanych na tarasy, działki za miastem i do kącików wypoczynkowych przy domach wiodą meble ogrodowe drewniane. Wyglądają naturalnie i są przyjemne, ciepłe w dotyku. Mogą być wykonane z drewna krajowego lub egzotycznego. Te z drewna krajowego, czyli np z sosny, świerku, dębu, buka czy grabu są nieco tańsze ale i mniej trwałe. Jeżeli mają nas cieszyć przez lata, to upewnijmy się, że zostały przez producenta zaimpregnowane ciśnieniowo, co zapewni równomierne nasączenie impregnatem na całej ich powierzchni. Ponieważ ich odporność na warunki atmosferyczne jest ograniczona, należy je przechowywać w suchym pomieszczeniu i raz na kilka lat (lub nawet co roku) ponownie zabezpieczać impregnatami lub lakierobejcami.

Bardziej trwałe, choć zazwyczaj i nieco droższe, są ogrodowe meble drewniane wykonane z drewna egzotycznego, np. eukaliptusowego lub tekowego. Te, przy odpowiedniej pielęgnacji, potrafią wytrzymać nawet do 25 lat! Na zimę mogą pozostać na zewnątrz, choć w takim wypadku warto je nakryć pokrowcem. Drewno egzotyczne zawiera dużo substancji oleistych przez co nie ulega zawilgoceniu i jest odporne na przebarwienia spowodowane przez porosty czy grzyby. Aby jednak nie traciło swoich właściwości, warto je co roku pokrywać specjalnym olejem do drewna. Jeżeli już nie wykonaliśmy tego zabiegu przez kilka lat i drewno zaatakowały pleśnie lub pojawiły się zielonkawe wykwity, to trzeba zaatakowane powierzchnie przemyć roztworem chloru. Gdy uszkodzenia wniknęły głębiej, to należy te miejsca przetrzeć papierem ściernym i umyć ciśnieniowo. Po tych wszystkich zabiegach oczywiście przeprowadzamy olejowanie.

Z wikliny można wytwarzać nie tylko meble ale i kosze czy skrzynie. Niestety produkty z wikliny szybko niszczeją i tracą swój urok. Dlatego naturalne plecionki coraz częściej zastępowane są materiałami syntetycznymi.

Pełne uroku są też meble plecione – z wikliny lub rattanu. Wiklina doskonale pasuje do tradycyjnych ogrodów wiejskich i rustykalnych. Meble ogrodowe z plecionek są też dosyć lekkie, więc łatwo je przestawiać lub przesuwać. Wiklina może być w kolorze naturalnym bądź barwiona. Meble z rattanu nie trzeszczą tak jak wiklinowe. Decydując się na meble z naturalnych plecionek, pamiętajmy jednak, iż materiały te są wrażliwe na działanie słońca, wilgoci i zmiany temperatury. Dlatego nigdy nie należy ich ustawiać przy kominkach czy grillach ogrodowych, gdyż w pobliżu źródeł ciepła łatwo się przesuszają i stają się kruche oraz łamliwe. Do przechowywania tych mebli należy wybrać miejsce zadaszone i zacienione. Jeżeli nie były lakierowane, do ich mycia można użyć wody z dodatkiem soku z cytryny (4 łyżki soku na 1 litr wody). Chroni to materiał przed matowieniem.

Czy naturalne meble z plecionek można zastąpić innymi, nowymi materiałami, które są bardziej trwałe i praktyczne? Gdy spojrzeć na statystyki wyszukiwań w internecie, coraz częściej pojawia się hasło meble ogrodowe technorattan.

Meble z technorattanu są trwałe i szykowne. Doskonale pasują na tarasy i do nowoczesnych ogrodów miejskich typu "patio".

Co to takiego jest technorattan i czym różni się od rattanu naturalnego? Technorattan to tworzywo syntetyczne, imitujące rattan naturalny. Meble z technorattanu są znacznie trwalsze, nie wymagają konserwacji ani impregnacji i doskonale znoszą warunki atmosferyczne panujące w ogrodzie czy na tarasie. Dodatkowo są dostępne w szerszej gamie barw. Technorattan doskonale wygląda w połączeniach z elementami ze skóry i rozmaitymi tkaninami, co nadaje mu szyku i elegancji. Ponieważ jest bardzo plastyczny, pozwala uzyskiwać meble o bardzo fantazyjnych i wyszukanych kształtach. Z technorattanu tworzy się także pufy, stoliki, czy skrzynie, w których można coś schować, a po zamknięciu wykorzystać jako stolik czy ławeczkę. Trudno się dziwić, że meble z technorattanu pojawiają się nie tylko w ogrodach, na balkonach i tarasach ale także we wnętrzach zamkniętych – w salonach, restauracjach czy holach. Jedynym mankamentem jest wyższa cena. Ale warto zapłacić za coś co jest trwałe i nie wymaga kłopotliwej konserwacji.

Imprezie patronują m.in. Wójt Gminy Osielsko i Stowarzyszenie Przedsiębiorców Kujaw i Pomorza.

Pierwsze dwie edycje Targów odbyły się w Osielsku w kwietniu i wrześniu ubiegłego roku. Przedsięwzięcie okazało się potrzebne zarówno wystawcom jak i odwiedzającym, którzy w jednym miejscu mogli znaleźć rozwiązania wielu swoich dylematów związanych z budową domu, urządzeniem mieszkania czy ogrodu. By umożliwić podobne spotkania również mieszkańcom innych okolic, kolejne edycje zostały zorganizowane w Grudziądzu i Inowrocławiu, a na pierwsze dni czerwca zaplanowane są Targi w Gnieźnie.

Na stronie www.dladomuiogrodu.com.pl chętni do odwiedzenia Targów znajdą m.in. mapkę ułatwiająca dotarcie do hali w Osielsku. Wstęp na Targi kosztuje jedynie 5zł i obejmuje drobny poczęstunek (kawa lub herbata z ciastkiem). Organizator zaprasza całe rodziny – dzieci pod opieką dorosłych wchodzą gratis.

Lilie
Lilie to wieloletnie rośliny cebulowe co roku odtwarzające część nadziemną z wykorzystaniem składników zapasowych odkładanych w podziemnych cebulach. Obecne w uprawie nieliczne gatunki botaniczne ustępują zazwyczaj urodą odmianom mieszańcowym, które w ostatnich latach wyruszyły na podbój polskich ogrodów.

Rynek ogrodniczy oferuje wczesną wiosną oraz jesienią ogromny wybór odmian lilii ogrodowych, podzielonych oficjalnie na kilka grup ze względu na ich pochodzenie oraz warunki uprawy, jakie należy im zapewnić by cieszyć się latem pięknymi kwiatami. Wśród nich można znaleźć piękne ale wybredne mieszańce orientalne, o niesamowitych barwach oraz zapachu przynoszącym na myśl egzotyczne wojaże. Odmiany z tej grupy wymagają lekkiego cienia i grubej warstwy wilgotnej, kwaśnej oraz dobrze zdrenowanej gleby ogrodowej. Często są traktowane jedynie jako nietrwała ozdoba ogrodu, ze względu na wysoką podatność na choroby oraz niedostateczną mrozoodporność, które dziesiątkują rośliny posadzone bezpośrednio w gruncie.

Hodowcy krzyżując te wybredne rośliny z dość odpornymi formami lilii trąbkowych uzyskali zupełnie nową linię mieszańców nazywanych orienpetami. Orienpety bardzo szybko stały się jednymi z najpowszechniej sadzonych lilii na świecie. Ich wysoka odporność na choroby, niewygórowane wymagania uprawowe oraz wysoka mrozoodporność, w połączeniu z niezwykle rozbudowana gamą kolorów oraz intensywnym zapachem kwiatów, sprawiły że w krótkim czasie lilie te stały się prawdziwym przebojem wśród roślin cebulowych sadzonych w ogrodach. Zadowolą się one przepuszczalną glebą ogrodową, o neutralnym lub lekko kwaśnym odczynie, oraz stanowiskiem słonecznym lub częściowo ocienionym. Ponieważ łodygi niektórych odmian z tej grupy wyrastają do 2,5 metra wysokości, rośliny wymagają odpowiednio dużej ilości składników pokarmowych dostarczanych z nawozami organicznymi oraz mineralnymi.

Kolejna grupa to mieszańce lilii azjatyckich na czele z lilią długokwiatową (Lilium longiflorum) o niewielkich wymaganiach glebowych oraz bardzo wysokiej odporności na porażenie przez choroby. Lilie te zazwyczaj posiadają bezwonne, szeroko otwarte lub miskowate kwiaty w jednolitym intensywnym kolorze. Czasem na powierzchni płatków pojawiają się kropki lub smugi ciemniejszej barwy. Ta grupa lilii jest niezawodna w uprawie i raz wprowadzona do ogrodu zagości w nim na długi czas.
Ciekawostką ostatnich sezonów są bardzo interesujące mieszańce odpornych lilii azjatyckich z pięknymi liliami orientalnymi, które połączyły niewielkie wymagania pierwszej grupy z oryginalnymi kolorami drugiej. Są to zazwyczaj niezbyt wysokie rośliny osiągające około 1 metra wysokości, o pięknych wielobarwnych kwiatach, obficie kwitnące praktycznie na każdej glebie i nie wymagające dodatkowego okrycia na okres zimy.

Liliowce
Blisko spokrewnione z liliami są powszechnie reprezentowane w ogrodach liliowce, które tworzą dekorację nie tylko pięknymi kwiatami, rozwijającymi się latem, ale także soczystą zielenią liści tworzących okazałe kępy. Liliowce tworzą grube, mięsiste korzenie zapasowe, w których gromadzone są podczas okresu wegetacyjnego substancje zapasowe, wykorzystywane przez roślinę wczesną wiosną, kiedy ta budzi się z zimowego uśpienia. Poszczególne odmiany liliowców mogą znacznie różnić się zachowaniem części nadziemnej podczas okresu spoczynku. Jedne mają zielone liście podczas całej zimy, inne tracą je jesienią, zimując w postaci uśpionych pąków na szyjce korzeniowej tuż pod powierzchnią podłoża. Formy o liściach zimozielonych często wymagają dodatkowego zabezpieczenia na okres najsilniejszych mrozów.

Współcześnie uprawiane liliowce ogrodowe odziedziczyły po swoich przodkach, porastających wilgotne łąki Azji, niewielkie wymagania w stosunku do rodzaju podłoża, na jakim rosną, oraz wysoką odporność na ataki szkodników i porażenie przez czynniki chorobotwórcze.

Rośliny nie mają dużych wymagań względem warunków uprawy ale bujnie rosną i obficie kwitną wtedy, gdy mają zapewnioną zasobną w składniki pokarmowe, wilgotną glebę oraz słoneczne stanowisko. Chociaż głęboki cień nie jest problemem dla tych roślin, to jednak w takich warunkach kwitnienie będzie mniej obfite, a kwiaty słabiej wybarwione, niż na stanowisku o wystawie południowej.

Hodowcy krzyżując miedzy sobą wybrane gatunki, a następnie ich potomstwo, w ciągu wieloletniego programu hodowlanego uzyskali rośliny w niczym nie przypominające swoich praprzodków. Formy mieszańcowe liliowców obecnie uprawianych zakwitają wszystkimi możliwymi kolorami, przy czym prym wiodą barwa żółta i pomarańczowa, jako spuścizna pozostawiona przez gatunki, od których mieszańce te wzięły początek.

W handlu można spotkać odmiany różniące się bardzo zarówno tempem wzrostu jak i wielkością, barwą oraz kształtem kwiatów. Często patrząc na dwie rośliny o odmiennej formie kwiatów można zapomnieć, że ma się do czynienia z egzemplarzami należącymi do tego samego gatunku.

Przeczytaj również w Poradniku ogrodniczym:

• Lilie – królowe letnich rabat
• Liliowce
• Nie myl ich – Lilia i liliowiec

Ponieważ barwa niebieska należy do grupy kolorów „zimnych”, warto podkreślić jej obecność na działce wykrzyknikami z roślin kwitnących w barwie żółtej, czerwonej i pomarańczowej. Dzięki uzyskanemu kontrastowi zarówno barwy „chłodne” jak i „ciepłe” zyskają dodatkową głębię.

Planując nasadzenia z roślin kwitnących na niebiesko należy przestrzegać ich podstawowych wymagań uprawowych, ponieważ posadzone na niewłaściwym stanowisku mogą tracić swoje intensywne barwy. Należy także zatroszczyć się o to, by posadzone w większych skupiskach, tworzyły dobrze dostrzegalne z większej odległości plamy.

Wbrew pozorom roślin ozdobnych o kwiatach w kolorze błękitu jest bardzo wiele i nie powinno być problemów ze zdobyciem przynajmniej kilku z nich w najbliższym punkcie ogrodniczym lub szkółce bylin.

W niebieskim ogrodzie sezon zaczyna się zwykle już w marcu kiedy pojawiają się pierwsze kwiaty krokusów (Crocus vernus), szafirków (Muscari sp.), cebulic (Scilla sp.) oraz śnieżników (Chionodoxa sp.). Te wczesnowiosenne gatunki czują się doskonale praktycznie w każdym ogrodzie i nie wymagają wiele trudu w uprawie odwdzięczając się coroczne obfitym kwitnieniem. Tuż po nich rozwijają się kolejne niebieskie zwiastuny wiosny czyli niezapominajki błotne (Myosotis palustris), ułudki wiosenne (Omphalodes verna), fiołki wonne (Viola odorata) a także niewymagająca brunera kaukaska (Brunnera macrophylla).

Kiedy wiosna zawita do ogrodu na dobre, rozkwitają na skalniakach floksy dwudzielne (Phlox bifida) oraz kanadyjskie (Phlox divoricata) o kwiatach w czystym lazurowym kolorze nieba.

Również wśród pnączy można spotkać gatunki o niebieskich płatkach kwiatów. W maju pojawiają się długie girlandy kwiatostanów glicynii chińskiej (Wisteria sinensis), a od czerwca do ogrodu wkracza karnawał powojników (Clematis x hybrida), wśród których jest także wiele odmian kwitnących w odcieniach błękitu.

Wczesne lato to głównie czas trzykrotek wirginijskich (Tradescantia x andersoniana), wielkokwiatowych irysów bródkowych (Iris x germanica) oraz ich skromniejszych kuzynów – irysów syberyjskich (Iris sibirica). Razem z nimi rozkwitają lny trwałe (Linum perenne) o bardzo intensywnych niebieskich barwach kwiatów. Początek lata to także czas majestatycznych kwiatostanów ostróżek ogrodowych (Delphinium x cultorum), drobnych kwiatów cykorii podróżnik (Cichorium intybus), wielu gatunków dzwonków oraz czarnuszki damasceńskiej (Nigella damascena) o delikatnych koperkowatych listkach.

Latem, w cieniu zakwitają prawdziwe królowe jeśli chodzi o intensywną błękitną barwę kwiatów – hortensje wielkolistne. Mocny kolor można uzyskać dbając o zapewnienie roślinom dostatku wilgoci podczas okresu wzrostu oraz przez zakwaszenie gleby przed sadzeniem. W okresie wzrostu możemy stosować specjalistyczne nawozy przeznaczone wyłącznie dla hortensji.

Także latem uwidaczniają się gatunki oraz odmiany roślin o niebieskawym zabarwieniu liści. Można tutaj wybierać pomiędzy wieloma odmianami funkii (Hosta x hybrida), prosa rózgowatego (Panicum virgatum) o stalowo niebieskich źdźbłach i bardzo dekoracyjnych wiechach kwiatów późnym latem, wydmuchrzycy piaskowej (Elymus arenarius) oraz kostrzewy sinej (Festuca glauca) – jednej z najbardziej niebieskich traw uprawianych w ogrodach. Pięknym akcentem na każdej rabacie będzie także pióropusz sinozielonych liści juki ogrodowej (Yucca filamentosa), która po kilku latach zakwitnie ogromnym kremowych kwiatostanem wysokości blisko 2 metrów złożonym z dużych dzwonkowatych kwiatów.

Późne lato i jesień to kolejny okres, w którym nie powinno zabraknąć w ogrodzie błękitu. Sadząc na rabatach kilka sztuk rozwarów wielkokwiatowych (Platycodon grandiflorus) o niebieskich dzwonkach kwiatów, astry krzaczaste (Aster dumosus) oraz różne gatunki i odmiany goryczek (np. Gentiana sino-ornata, Gentiana sabra, Gentiana septemfida) można sprawić, ze także z końcem sezonu błękitne akcenty będą dominować na rabatach.

Przeczytaj także w poradniku ogrodniczym:

• Wiosna w kolorze błękitu
• Barwy w ogrodzie – ogród niebieski

W skład nowego zestawu z linii ogrodowej TOPEX (15A410) wchodzą: łopatka, grabie wachlarzowe oraz pazurki. Całość zapakowano w praktyczną, kolorową torbę. Część robocza narzędzi wykonana została z wytrzymałej stali, pokrytej lakierem młotkowym, który gwarantuje odporność na korozję i należytą trwałość narzędzi. Drewniane rękojeści wszystkich trzech produktów zostały pokryte miękką gąbką umożliwiającą pewny i komfortowy chwyt.

Drugi zestaw (15A411) to: łopatka, łopatka wąska i pazurki. Wszystkie elementy kompletu wykonano z wysokiej jakości tworzywa sztucznego. Dzięki temu narzędzia są bardzo lekkie i odporne na korozję. Łopatki z tego zestawu dodatkowo posiadają wytłoczoną na głowicach podziałkę, ułatwiającą wkopywanie cebulek kwiatowych na odpowiednią głębokość.

Oba zestawy TOPEX zapakowane są w praktyczne torby, ułatwiające przechowywanie narzędzi. Ich oryginalny wygląd – kwiatowe wzory i wiosenne barwy – sprawiają, że znakomicie nadają się na drobny upominek, dla zapalonych ogrodników i działkowiczów.

Więcej informacji na temat nowych zestawów i pozostałych narzędzi marki TOPEX na stronie internetowej producenta www.topex.pl, a na naszym forum właśnie rozpoczął się konkurs, w którym można wygrać te praktyczne narzędzia, atrakcyjnie zapakowane, a także rękawice ogrodnicze TOPEX. Jakie jest zadanie konkursowe? Wejdź na forum i weź udział w konkursie…

Dopisane 25 kwietnia 2012r.:
Konkurs na forum zakończony i nagrody wysłane. Na forum można przeczytać wątek z opiniami zwycięzców konkursu o otrzymanych nagrodach: narzędzia ogrodowe TOPEX – opinie :-)