Lilia a liliowiec. Czym się różnią i jak je uprawiać?

Posted on 17th Kwiecień 2012 in Ogród ozdobny, Porady ogrodnicze

Lilie i liliowce to rośliny chętnie uprawiane w ogrodach ze względu na piękno ich kwiatów. Niestety, ze względu na podobieństwo nazw i sposobu kwitnienia, rośliny te przez amatorów ogrodnictwa są często ze sobą mylone, co może mieć niemiłe skutki gdyż wymagania uprawowe tych roślin się różnią. Jak je zatem rozpoznać? Podstawowa różnica – lilie wyrastają z cebul, a liliowce z podłużnych bulw. Mają też nieco inne liście. Zapraszam do bliższego poznania tych wspaniałych i ciekawych roślin.

Lilie
Lilie to wieloletnie rośliny cebulowe co roku odtwarzające część nadziemną z wykorzystaniem składników zapasowych odkładanych w podziemnych cebulach. Obecne w uprawie lilie z gatunków botanicznych ustępują zazwyczaj urodą odmianom mieszańcowym, które w ostatnich latach wyruszyły na podbój polskich ogrodów.

Rynek ogrodniczy oferuje wczesną wiosną oraz jesienią ogromny wybór odmian lilii ogrodowych, podzielonych oficjalnie na kilka grup ze względu na ich pochodzenie oraz warunki uprawy lilii, jakie należy im zapewnić by cieszyć się latem pięknymi kwiatami. Wśród nich można znaleźć piękne ale wybredne mieszańce orientalne, o niesamowitych barwach oraz zapachu przynoszącym na myśl egzotyczne wojaże. Odmiany z tej grupy wymagają lekkiego cienia i grubej warstwy wilgotnej, kwaśnej oraz dobrze zdrenowanej gleby ogrodowej. Często są traktowane jedynie jako nietrwała ozdoba ogrodu, ze względu na wysoką podatność na choroby oraz niedostateczną mrozoodporność, które dziesiątkują rośliny posadzone bezpośrednio w gruncie.

Hodowcy krzyżując te wybredne rośliny z dość odpornymi formami lilii trąbkowych uzyskali zupełnie nową linię mieszańców nazywanych orienpetami.
Orienpety bardzo szybko stały się jednymi z najpowszechniej sadzonych lilii na świecie. Ich wysoka odporność na choroby, niewygórowane wymagania uprawowe oraz wysoka mrozoodporność, w połączeniu z niezwykle rozbudowana gamą kolorów oraz intensywnym zapachem kwiatów, sprawiły że w krótkim czasie lilie te stały się prawdziwym przebojem wśród roślin cebulowych sadzonych w ogrodach. Zadowolą się one przepuszczalną glebą ogrodową, o neutralnym lub lekko kwaśnym odczynie, oraz stanowiskiem słonecznym lub częściowo ocienionym. Ponieważ łodygi niektórych odmian z tej grupy wyrastają do 2,5 metra wysokości, rośliny wymagają odpowiednio dużej ilości składników pokarmowych dostarczanych z nawozami organicznymi oraz mineralnymi.

Kolejna grupa to mieszańce lilii azjatyckich na czele z lilią długokwiatową (Lilium longiflorum) o niewielkich wymaganiach glebowych oraz bardzo wysokiej odporności na porażenie przez choroby. Lilie te zazwyczaj posiadają bezwonne, szeroko otwarte lub miskowate kwiaty w jednolitym intensywnym kolorze. Czasem na powierzchni płatków pojawiają się kropki lub smugi ciemniejszej barwy. Uprawa lilii z tej grupy jest niezawodna i raz wprowadzona do ogrodu zagości w nim na długi czas.
Ciekawostką ostatnich sezonów są bardzo interesujące mieszańce odpornych lilii azjatyckich z pięknymi liliami orientalnymi, które połączyły niewielkie wymagania pierwszej grupy z oryginalnymi kolorami drugiej. Są to zazwyczaj niezbyt wysokie rośliny osiągające około 1 metra wysokości, o pięknych wielobarwnych kwiatach, obficie kwitnące praktycznie na każdej glebie i nie wymagające dodatkowego okrycia na okres zimy.

Liliowce
Blisko spokrewnione z liliami są powszechnie reprezentowane w ogrodach liliowce, które tworzą dekorację nie tylko pięknymi kwiatami, rozwijającymi się latem, ale także soczystą zielenią liści tworzących okazałe kępy. Liliowce tworzą grube, mięsiste korzenie zapasowe, w których gromadzone są podczas okresu wegetacyjnego substancje zapasowe, wykorzystywane przez roślinę wczesną wiosną, kiedy ta budzi się z zimowego uśpienia. Poszczególne odmiany liliowców mogą znacznie różnić się zachowaniem części nadziemnej podczas okresu spoczynku. Jedne mają zielone liście podczas całej zimy, inne tracą je jesienią, zimując w postaci uśpionych pąków na szyjce korzeniowej tuż pod powierzchnią podłoża. Formy o liściach zimozielonych często wymagają dodatkowego zabezpieczenia na okres najsilniejszych mrozów.

Współcześnie uprawiane liliowce ogrodowe odziedziczyły po swoich przodkach, porastających wilgotne łąki Azji, niewielkie wymagania w stosunku do rodzaju podłoża, na jakim rosną, oraz wysoką odporność na ataki szkodników i porażenie przez czynniki chorobotwórcze.

Uprawa liliowców nie jest wymagająca ale bujnie rosną i obficie kwitną wtedy, gdy mają zapewnioną zasobną w składniki pokarmowe, wilgotną glebę oraz słoneczne stanowisko. Chociaż głęboki cień nie jest problemem dla tych roślin, to jednak w takich warunkach kwitnienie będzie mniej obfite, a kwiaty słabiej wybarwione, niż na stanowisku o wystawie południowej.

Hodowcy krzyżując miedzy sobą wybrane gatunki, a następnie ich potomstwo, w ciągu wieloletniego programu hodowlanego uzyskali rośliny w niczym nie przypominające swoich praprzodków. Formy mieszańcowe liliowców obecnie uprawianych zakwitają wszystkimi możliwymi kolorami, przy czym prym wiodą barwa żółta i pomarańczowa, jako spuścizna pozostawiona przez gatunki, od których mieszańce te wzięły początek. Dlatego uprawa liliowców polecana jest osobom lubiącym kolorowe ogrody.

W handlu można spotkać odmiany różniące się bardzo zarówno tempem wzrostu jak i wielkością, barwą oraz kształtem kwiatów. Często patrząc na dwie rośliny o odmiennej formie kwiatów można zapomnieć, że ma się do czynienia z egzemplarzami należącymi do tego samego gatunku.

Zobacz także:
Hiacynty – w ogrodzie i w doniczce
Sadzenie tulipanów

Przeczytaj również w Poradniku ogrodniczym:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Comment